Negatieve wilsverklaring

Scroll naar

Dit document kadert in de wetgeving inzake patiëntenrechten en staat helemaal los van de wetgeving inzake euthanasie: het gaat hier om het recht om behandelingen te weigeren, wat iets helemaal anders is dan het verzoek om een euthanasie. 

Met een dergelijke voorafgaande negatieve wilsverklaring (soms ook ‘Levenstestament’ genoemd) kan je eisen dat onder andere levensverlengende medische handelingen niet meer zouden worden opgestart (of gestaakt) wanneer je wilsonbekwaam zou worden zoals bij coma, verwardheid (ten gevolge van dementie of hersentumor…).

Het opmaken van het document gebeurt best in aanwezigheid van je behandelend geneesheer opdat er later geen discussie kan ontstaan omtrent mogelijke wilsonbekwaamheid.

Bovendien kan je een vertegenwoordiger aanduiden die - wanneer je wilsonbekwaam zou zijn geworden - de wettelijke bevoegdheid krijgt namens jou (en dus ook dit document) te handelen en als dusdanig jouw wil te vertolken.

Opgelet: verwar niet met de "vertrouwenspersoon" op de wilsverklaring inzake euthanasie: deze staat in voor de bekendmaking van het document en kan als spreekbuis fungeren, maar heeft in tegenstelling tot een "vertegenwoordiger" geen inspraak.

Van een vertegenwoordiger verwacht je dan doorgaans ook een heel ander engagement dan van een vertrouwenspersoon (wat niet wegneemt dat deze twee hoedanigheden door dezelfde persoon kunnen worden ingevuld).  

Het staat je vrij om meerdere vertegenwoordigers aan te duiden. Let wel: ze dienen het dan ook allen eens te zijn met de te nemen beslsissing.

Indien je geen vertegenwoordiger aanduidde (of deze zijn rol niet opneemt) kan een partner of een familielid* deze functie op zich nemen.

In tegenstelling tot de wilsverklaring inzake euthanasie moeten er geen "getuigen" optreden vooraleer het document rechtsgeldig zou zijn.

De negatieve wilsverklaring is onbeperkt geldig in de tijd (in tegenstelling tot de wilsverklaring inzake euthanasie die slechts vijf jaar geldig blijft), hoewel je er goed aan doet ze op regelmatige tijdtippen te herbevestigen. 

*Vertegenwoordiging kan door: de samenwonende echtgenoot (de wettelijk samenwonende partner of feitelijk samenwonende partner). Indien deze persoon dit niet wenst te doen (of ontbreekt) kan deze hoedanigheid (in dalende volgorde) uitgeoefend worden door een meerderjarig kind, een ouder, een meerderjarige broer of zus van de patiënt. Indien ook deze personen de functie niet op zich wensen te nemen (of ontbreken) kan het door de betrokken zorgverlener opgenomen worden (in multidisciplinair overleg).

De negatieve wilsverklaring kan tot op heden niet geregistreerd worden. Bekendmaking op een andere manier is dan ook onontbeerlijk. De LEIF-kaart draagt hiertoe bij. Lees hierover meer aan de rechterkant van deze pagina.